شعرِ زیبایی ست واقعا ... منم دوست می دارمش ...

قسم به نم نم باران که دوستت دارم                                                                                            به اشک های خیابان که دوستت دارم

قسم به سعدی و حافظ، به منزوی ... قیصر
به شاعران پریشان که دوستت دارم

قسم به مجلس مادر، به کاسه ی شله زرد
به نذرهای فراوان که دوستت دارم

ورای فقه، ورای کلام، باور کن
ورای فلسفه ... عرفان ... که دوستت دارم

بجای این که بخواهم ... و یا ... ولش کن! نه!
عجیب نیست کماکان که دوستت دارم

قسم نمی خورم اما اگر قسم بخورم
به آیه آیه ی قرآن که دوستت دارم ...!
 
شعر از : رضا احسان پور
پی نوشت : از وبلاگ زیبای " سرای شعر ترنج ... "